วันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม
เวลา 14.43 น.
คุณไม่ได้กินอาหารกลางวันล่ะสินะ
ฉันควรกลับไปออฟฟิศ
การพักกลางวันเพิ่มนี่ทำให้เจ้านายฉันเครียดขึ้น
ทำไมคุณไม่โทรหาเขาและบอกเขาว่า
คุณขอลาเวลาบ่ายที่เหลือ
วันศุกร์แล้วนี่ แล้วก็ร้อนด้าย
ฉันจะทำอะไรกับวันศุกร์ที่ว่าง เดินไปส่งคุณที่สนามบินเหรอ
เรานอนเล่นที่นี่ต่ออีกสักพักก็ได้
เวลาเช็คเอ้าท์ตั้งบ่ายสาม
โรงแรมแบบนี้ไม่สนใจว่าคุณเข้ามาเมื่อไหร่
แต่เมื่อเวลาคุณหมด...
โอ้ แซม ฉันไม่ชอบอยู่กับคุณในที่แบบนี้เลย
ฉันได้ยินว่า คู่สามีภรรยาจงใจใช้เวลา
บางคืนในโรงแรมถูกๆ
เมื่อคุณแต่งงาน คุณทำอะไรๆ อย่างจงใจ
คุณพูดเหมือนผู้หญิงแต่งงานมาแล้วแน่ะ
โอ้ แซม นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย
- งั้นเหรอ ครั้งสุดท้ายของอะไร - เรื่องนี้
เจอคุณในที่ลับ เราจะได้เป็นความลับ
คุณมานี่เพื่อทำธุรกิจ และเราขโมยชั่วโมงพักกลางวัน
ฉันหวังว่า คุณไม่ได้มาด้วยซ้ำ
ก็ได้ งั้นเราจะทำอะไรแทน เขียนจดหมายรักหากันงั้นเหรอ
โอ้ ฉันต้องไปแล้ว แซม
- ผมมาหาอาทิตย์หน้าอีกก็ได้ - ไม่
ไม่ได้แม้แต่มาเจอคุณเหรอ กินข้าวเที่ยง ในที่สาธารณะ
โอ้ เราเจอกันได้ เรากินข้าวเย็นด้วยกันก็ได้
แต่ตามวิธีที่สมควร
ในบ้านฉัน ที่มีรูปแม่ฉันอยู่บนชั้นเหนือเตาผิง
และน้องสาวฉันที่ช่วยฉันเตรียมสเต็คสามที่
และหลังจากสเต็ค
เราส่งน้องสาวคุณไปดูหนัง และหันรูปแม่คุณเข้ากำแพงมั๊ย
เเซม
ก็ได้
แมเรี่ยน เมื่อไหร่ที่เป็นไปได้ ผมอยากเจอคุณ
ไม่ว่าในเงี่อนไขแบบใด แม้แต่ตามวิธีที่สมควร
คุณทำให้วิธีที่สมควรฟังดูไม่น่าเคารพ
โอ้ ไม่ ผมเห็นด้วยทุกอย่าง
มันอาศัยความอดทน ความยับยั้งชั่งใจ ความตื่นเต้นตั้งตารอ
ไม่เช่นนั้น มันเป็นงานหนักมาก
แต่ถ้าผมได้เจอและสัมผัสคุณ แม้แต่ง่ายๆ แบบนี้ ผมก็ไม่รังเกียจ
ผมเบื่อที่จะทำงานหนักเพื่อใครที่ไม่อยู่แล้ว
ผมทำงานหนักเพื่อจ่ายหนี้ให้พ่อผม และเขาตายไปแล้ว
ผมทำงานหนักเพื่อจ่ายค่าเลี้ยงดูอดีตภรรยาผม
และเธออยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้
ฉันก็เหมือนกัน
พวกที่เจอกันในโรงแรมก็ต้องชดใช้เหมือนกัน
อีกไม่กี่ปี หนี้ผมก็จะถูกจ่ายหมด
ถ้าเธอแต่งงานใหม่เมื่อไหร่ เงินค่าเลี้ยงดูก็ยุติ
- ฉันไม่เคยแต่งงานเลยสักครั้ง - ใช่ แต่ถ้าคุณแต่ง คุณจะชอบ
โอ้ แซม แต่งงานกันเถอะ
ใช่ และอยู่กับผมในห้องเก็บของ หลังร้านขายเครื่องเหล็กในแฟร์เวล
เราจะมีความสุขมาก ผมจะบอกอะไรให้
เมื่อผมส่งเงินค่าเลี้ยงดูให้อดีตภรรยาผม คุณเป็นเลียแสตมป์ก็ได้
ฉันจะเลียแสตมป์เอง
แมเรี่ยน คุณอยากยุติความสัมพันธ์นี้
และหาคนที่ยังเป็นโสดไหม
ฉันคิดอยู่
คุณคิดยังงั้นได้ยังไง
- อย่าตกเครื่องบินล่ะ - เฮ้ เราไปด้วยกันก็ได้ จริงมั๊ย
ฉันสายแล้วและคุณต้องใส่รองเท้า
คุณลาวรี่กลับมาจากพักเที่ยงหรือยัง
เขากินข้าวอยู่กับผู้ชาย ที่ซื้อบ้านบนถนนฮาร์ริส
คนที่ให้เช่าน้ำมันไง เขาถึงได้กลับมาช้า คุณปวดหัวเหรอ
เดี๋ยวก็หาย
อาการปวดหัวก็เหมือนทางออก
คุณลืมมันไป ทันทีที่มันหยุดปวด
คุณมีแอสไพรินมั๊ย ฉันมือย่างอื่นที่ไม่ใช่แอสไพริน
หมอของแม่ฉันให้ฉันมาในวันแต่งงานของฉัน
เท็ดดี้โกรธน่าดูเมื่อเขารู้ว่า ฉันกินยาสงบอารมณ์
มีใครโทรมามั๊ย
เท็ดดี้โทรมาหาฉัน แม่เขาโทรมาดูว่าเขาโทรมามั๊ย
โอ้ พี่สาวคุณโทรมา บอกว่าเธอจะไปทุคสันเพื่อทำการซื้อ
และเธอจะไม่อยู่ทั้งอาทิตย์ และ...
มันร้อนมาก
เฮ้ สาวๆ น่าจะทำให้เจ้านายพวกคุณเร่งที่ปรับอากาศนะ
วันนี้เขามีเงินจ่าย
แมเรี่ยน คุณช่วยถ่ายเอกสารโฉนดนั้น ไว้ให้คุณแคสซิดี้ได้มั๊ย
- ได้ค่ะ - พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ สาวน้อยของฉัน
โอ้ ไม่ใช่คุณ ลูกสาวผมน่ะ
สาวน้อย
และพรุ่งนี้เธอจะยืนอยู่ตรงนั้น และแต่งงานออกไปจากผม
ผมอยากให้คุณเห็นลูกสาวผม
อายุสิบแปด
และเธอไม่เคยมีวันที่ไม่มีความสุข ในวันใดของตลอดปีเหล่านั้นเลย
มาเถอะน่า ทอม ออฟฟิศผมมีแอร์ปรับอากาศ
คุณรู้มั๊ยว่า ผมทำอะไรกับการไม่มีความสุข
ผมซื้อมัน
คุณ... คุณไม่มีความสุขหรือเปล่า
ไม่มากเท่าไหร่
ผมซื้อบ้านนี้ให้เป็นของขวัญแต่งงานให้ลุกผม
เงินสดสี่หมื่นเหรียญ
นั่นไม่ใช่การซื้อความสุขหรอก นั่นเป็นแค่การซื้อความไม่เป็นสุข
ผมไม่เคยถือเงินสดมากกว่าที่ผมจะเสียได้
- นับสิ - พิโธ่ถัง
ผมไม่นับ ผมถึงได้เก็บไว้ได้ไง
ทอม การดำเนินการด้วยเงินสดมากขนานี้ เป็นเรื่องผิดปกติที่สุด
แล้วไง นี่เป็นเงินส่วนตัวของผม
ตอนนี้มันเป็นของคุณ
สมมติว่าเราเก็บไว้ในตู้เซฟ
แล้วตอนเช้าวันจันทร์ เมื่อคุณรู้สึกดี...
โอ้ พูดถึงเรื่องรู้สึกดี
ขวดที่คุณบอกว่าอยู่ในโต๊ะคุณอยู่ที่ไหนเหรอ
รู้มั๊ย บางครั้งผมก็หุบปากไว้ได้
ลาวรี่ ผมหิวน้ำจะแย่แล้ว
ผมไม่อยากให้มันอยู่ในออฟฟิศช่วงสุดสัปดาห์ด้วยซ้ำ
เอาไปเก็บไว้ที่เซฟที่ธนาคารที
แล้วเราจะให้เขาเขียนเช็คให้เราตอนวันจันทร์
ค่ะ
จอร์จ ลาวรี่ ส่วนตัว
เขาจีบคุณนะ
เดาว่าเขาคงเห็นแหวนที่นิ้วฉัน
เข้ามาได้
สำเนาค่ะ คุณลาวรี่ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันอยากตรงกลับบ้านเลยหลังจากไปธนาคาร
- ฉันมี... - คุณตรงกลับบ้านเลย
เพราะผมกับเจ้านายคุณจะออกไปเที่ยว
และหาอะไรดี่มกันหน่อย จริงมั๊ย
- แน่นอน คุณป่วยเหรอ - แค่ปวดหัว
สิ่งที่คุณต้องการคือ พักผ่อนสุดสัปดาห์ในลาสเวกัส สนามเด็กเล่นของโลก
ฉันจะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์บนเตียงค่ะ ขอบคุณ
คุณจะไม่กินยาเหรอ มันช่วยให้หายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง
ไม่สามารถซื้อความไม่เป็นสุขด้วยยาไม่ได้
เดาว่าฉันเอาเงินนี่ไปไว้ที่ธนาคาร แล้วตรงกลับบ้านไปนอน
แมเรี่ยน เกิดบ้า... คุณมาทำอะไรที่นี่
แน่นอนผมดีใจที่ได้เจอคุณ ดีใจเสมอ
มือะไรเหรอ แมเรี่ยน
หยุดตรงนั้นแหละ
รีบร้อนจริงนะ
ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจหลับไปนานขนาดนี้
ฉันเกือบได้รับอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้จากความง่วง
- ฉันก็เลยตัดสินใจขับเข้าข้างทาง - คุณนอนที่นี่ทั้งคืนเหรอ
ค่ะ อย่างที่ฉันบอก ฉันลืมตาไม่ไหว
มีโรงแรมหลายแห่งแถวนี้ คุณน่าจะ...
เพื่อความปลอดภัยน่ะ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะนอนทั้งคืน ฉันแค่ขับเข้าข้างทาง ฉันทำผิดกฎหมายอะไรมั๊ย
- ไม่ครับ - งั้นฉันก็ไปได้
มือะไรผิดปกติหรือ
ไม่มีค่ะ ฉันทำตัวเหมือนมือะไรผิดปกติงั้นเหรอ
- บอกตามตรง ใช่ - ได้โปรด ฉันอยากไปแล้ว
- มีมั๊ยล่ะครับ - มือะไร
ฉันบอกแล้วว่าไม่มือะไร
เว้นแต่ฉันกำลังรีบ และคุณกำลังทำให้ฉันเสียเวลา
ทีนี้ เดี๋ยวก่อนนะ กรุณาดับเครื่องด้วย
ขอผมดูใบขับขี่ได้มั๊ย
- ทำไมคะ - ได้โปรด
เลนขวาไปกอร์แมน
สักครู่นะครับ
- ผมไม่มือารมณ์กับปัญหานะ - อะไรนะ
มีคำพูดว่า "ลูกค้าคนแรกของวัน มักมีปัญหามากที่สุด"
แต่อย่างที่ผมพูด ผมไม่มือารมณ์กับปัญหา
ฉะนั้นผมจะปฏิบัติต่อคุณอย่างยุติธรรม และตรงไปตรงมาจนคุณจะไม่มีเหตุผล...
คุณช่วยแลกรถฉันและเปลี่ยนเป็นคันอื่นแทนได้มั๊ย
ทำอะไรก็ได้ตามใจคุณ เป็นผู้หญิงก็ได้ นั่นรถคุณเหรอ
ใช่ มัน... ไม่มือะไรผิดปกติ
- ฉันแค่... - เบื่อที่จะเห็นมันสินะ
ทำไมคุณไม่ดูไปรอบๆ
และดูว่ามือะไรที่เข้าตาคุณบ้างมั๊ย
ระหว่างนั้น ผมจะให้ช่างตรวจดูรถคุณ
- อยากได้กาแฟมั๊ย ผมกำลังจะ... - ไม่ล่ะ ขอบคุณ
ฉันกำลังรีบ ฉันแค่อยากแลกรถ
สิ่งหนึ่งที่คนไม่ควรทำ
เมื่อทำการซื้อรถมือสอง นั่นก็คือรีบร้อน
แต่อย่างที่ผมพูด วันนี้อากาศดีเกินกว่าจะทะเลาะ ผมจะขับรถคุณเข้าอู่ไป
ฉันเลีอกรถคันนั้น
- เท่าไหร่ - เอาสิ
- ลองไปขับรอบถนน - มันดูใช้ได้
คุณต้องการเท่าไหร่กับรถฉัน
แปลว่าคุณไม่อยากใช้เวลาคิดทบทวน สักวันครึ่งก่อนเหรอ
คุณกำลังรีบมากสินะ มีคนไล่ตามคุณเหรอ
ไม่มีหรอก ขอร้องล่ะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกค้าเร่งรัดคนขายนะเนี่ย
ผมคิดคร่าวๆ
รถคุณกับเงิน 700 เหรียญ
- 700 เหรียญ - คุณมีเวลาต่อรองเรื่องเงินเสมอ จริงมั๊ย
ตกลง
ผมถือว่าคุณพิสูจน์ได้ว่ารถนั่นเป็นของคุณนะ
แบบว่า ป้ายทะเบียนจากนอกรัฐ คุณมีทะเบียนรถ...
ฉันเชื่อว่าฉันมีเอกสารทุกอย่าง มีห้องน้ำมั๊ยคะ
อยู่ในตึก
ตรงนั้น
ผมคิดว่าคุณน่าจะไปลองขับดูก่อน
ผมไม่อยากให้พูดกันปากต่อปากในทางไม่ดี เกี่ยวกับแคลิฟอร์เนีย ชาร์ลี
ไม่ดีกว่า เราแค่ตกลงกันแบบนี้และ...
ผมอาจต้องพูดตรงไปตรงมากกับคุณ
- ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจคุณ แต่ - แต่อะไร
มือะไรผิดปกติมากหรือไง
ที่ตัดสินใจและต้องการรีบไป
- คุณคิดว่าฉันขโมยรถฉันมารึ - ไม่ครับ คุณผู้หญิง
ตกลง เชิญข้างใน
เฮ้
แค่วางไว้ในนี้ล่ะ
ขอบคุณ
โธ่วุ้ย คุณตำรวจ นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเคยเจอลูกค้า
เร่งรัดคนขาย
มีคนไล่ตามงั้นึร
ขอผมดูเอกสารพวกนั้นหน่อย ชาร์ลี
- เธอดูเหมือนคนผิดหึรอไง - ทำตัวเหมือนคนทำผิด
ที่ตลกก็คึอ เธอจ่ายผมเงินสด 700 เหรียญ
- ครับ คุณลาวรี่ - แคโรลีน แมเรี่ยนยังไม่เข้ามาอีกรึ
ยังค่ะ คุณลาวรี่ แต่เธอมาสายนิดหน่อย เช้าวันจันทร์เป็นประจำ
เรียกผมทันทีที่เธอเข้ามา
และโทรหาพี่สาวเธอ ไม่มีใครรับสายที่บ้าน
ฉันโทรหาพี่สาวเธอแล้ว คุณลาวรี่ ที่ทำงานของเธอ
ร้านมิวสิคเมคเกอร์สมิวสิคน่ะ
เธอก็ไม่รู้ว่าแมเรี่ยนอยู่ไหนมากไปกว่าเรา
คุณควรจะไปดูที่บ้านเธอ
เธออาจจะรับโทรศัพท์ไม่ได้
พี่สาวเธอจะไปค่ะ เธอก็เป็นห่วงพอๆ กันกับเรา
ไม่ ผมไม่รู้เึร่องอะไรเลย
อย่างที่ผมบอก ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นน้องสาวคุณ ตอนเธอออกจากออฟิฟศนี้เมึ่อวันศุกร์
เธอพูดว่าเธอรู้สึกไม่สบาย และขอกลับก่อน และผมอนุญาต
นั่นเป็นครั้งท้ายสุดท้ายที่ผมเห็น... โอ้ เดี๋ยวนะ
ผมเห็นเธอในหลังจากนั้น กำลังขับรถ...
ผมว่าคุณควรมาที่นี่ที่ออฟิฟศผม ด่วนเลย
แคโรลีน ต่อสายคุณแคสซิดี้ให้ผมที
ก็บอกแล้ว แคสซิด้า ผมบอกคุณแล้ว เงินสดทั้งหมดนั่น
ผมจะไม่รับผิดชอบ
โอ้ ให้ตายสิ
ผู้หญิงทำงานให้คุณมาสิบปึ คุณไว้ใจเธอ
ตกลง ใช่คุณควรมาที่นี่
ผมจะไม่ยอมจูบลาเงินสี่หมื่นเหรียญแน่
ผมจะเอากลับมา และถ้ามีส่วนไหนขาดหายไป ผมจะทดแทนด้วยค่าปรับจากเธอ เป็นเนื้อสดๆ
- ผมจะตามล่าเธอ ไม่ต้องสงสัย - เดี๋ยวก่อน แคสซิดี้
ผมยังไม่อยากเชื่อ... มันต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่ ผมไม่...
คุณตรวจกับธนาคารแล้ว ไม่มีใช่มั๊ย ไม่มีใครเห็นเธอเลย จริงมั๊ย
คุณยังไว้ใจอีกเหรอ ให้ตายสิ เธอนั่งตรงนั้นขณะที่ผมเอาเงินออกมาหมด
แทบจะไม่มองมัน วางแผน และแม้แต่จีบผมด้วย
โรงแรมเบทส์ - ห้องว่าง
โอ้ ผมขอโทษที่ไม่ได้ยินคุณ ท่ามกลางฝนแบบนี้
เชิญเข้าข้างในครับ
- คืนสกปรก - คุณมีห้องว่างมั๊ย
โอ้เรามีห้องว่าง 12 ห้อง 12 ห้อง ว่างหมด
พวกเขา... พวกเขาย้ายเส้นทางหลวง
โอ้ ฉันนึกว่าฉันออกจากทางหลวงแล้ว
ผมรู้ว่าคุณคิดยังงั้น
ไม่มีใครแวะที่นี่แล้ว เว้นแต่พวกเขาเคยมา
แต่ไม่มีเหตุผลอะไรต้องเห็นใจความสูญเสียของเรา
เราแค่คอยทำเปิดไฟไว้ และทำตามพิธีรีตอง
มารี แซมมวล
ที่อยู่บ้านคุณ โอ้ แค่ชื่อเมืองก็พอ
ลอสแองเจิลลิส
ห้องพักแรก มันใกล้กว่าเผื่อว่าคุณอยากได้อะไร
อยู่ถัดจากออฟฟิศเลย
ฉันอยากนอนมากกว่าอย่างอื่น ยกเว้นอาจเป็นอาหาร
มีร้านอาหารใหญ่ห่างไปประมาณ 15 กม. แค่อยู่นอกตัวเมืองแฟร์เวล
- ฉันอยู่ใกล้แฟร์เวลขนาดนั้นเหรอ - 25 กม. ผมจะไปหยิบกระเป๋าคุณ
โอ๊ย มันอึดอัดจังในนี้
ฟูกนอนนุ่ม
และมีไม้แขวนเสื้อในตู้ และกระดาษที่ตราโรงแรมเบทส์ด้วย
เผื่อคุณอยากเขียนหาเพื่อนให้อิจฉาเล่น
และก็...
- ตรงนั้น - ห้องน้ำ
ใช่
ถ้าคุณต้องการอะไร แค่เคาะกำแพงเบาๆ
- ผมจะอยู่ในออฟฟิศ - ขอบคุณ คุณเบทส์
นอร์แมน เบทส์
คุณจะไม่ออกไปข้างนอก และขับไปร้านอาหารใช่มั๊ย
ไม่ล่ะ
งั้นคุณช่วยอะไรผมได้มั๊ย มาทานอาหารกับผมได้มั๊ย
ผมกำลังจะทานพอดี
แบบว่า ไม่มือะไรพิเศษ แค่แซนด์วิชกับนม
แต่ผมจะยินดียิ่ง ถ้าคุณขึ้นไปที่บ้าน
ผมไม่จัดโต๊ะหรูหรา แต่ห้องครัวแสนอบอุ่น
- ฉันยินดีค่ะ - ตกลง
คุณจัดข้าวของและถอดรองเท้าที่เปียกออก
แล้วผมจะกลับมาทันทีที่อาหารพร้อม
ตกลง
พร้อมกับ... พร้อมกับร่ม
ไม่ ฉันบอกแกว่าไม่
ฉันจะไม่ยอมให้แก พาผู้หญิงสาวแปลกหน้ามากินอาหาร
ฉันเดาว่า ใต้แสงเทียน ในแบบยั่วยวน
ของชายหนุ่มที่มีจิตใจมักในกาม
แม่ครับ ขอร้องล่ะ
แล้วไงต่อ หลังจากอาหาร ดนตรี เสียงกระซิบงั้นเหรอ
แม่ครับ เธอเป็นแค่คนแปลกหน้า เธอหิวและฝนก็ตกอยู่
"แม่ครับ เธอเป็นแค่คนแปลกหน้า" พูดยังกับว่า ผู้ชายไม่ต้องการคนแปลกหน้า ยังกับว่า...
ฉันปฏิเสธที่จะพูดกันสิ่งที่น่ารังเกียจ เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง
เข้าใจมั๊ย เด็กน้อย ไปสิ
ไปบอกเธอว่า เธอจะไม่ได้สนอง ความอยากที่น่าเกลียดของเธอ
ด้วยอาหารฉันหรือลูกชายฉัน
หรือฉันต้องไปบอกเธอเอง เพราะแกไม่กล้าบอก
- ไงล่ะ เด็กน้อย กล้าบอกมั๊ย - หุบปาก หุบปาก
- ฉันสร้างปัญหาให้คุณ - ไม่หรอก
แม่... แม่ผม...
พูดไงดีล่ะ
เธอไม่เป็นตัวของตัวเองวันนี้
คุณไม่น่าลำบาก ฉันไม่หิวมากขนาดนั้น
โอ้ ผมขอโทษ
ผมหวังว่าคนเราจะขอโทษแทนคนอื่นได้
ไม่ต้องห่วงหรอก
แต่ไหนๆ คุณก็ทำอาหารมาแล้ว เราก็น่าจะกินมัน
ในออฟฟิศอาจจะดีกว่าและอุ่นกว่า
โอ้ ฝนหยุดตกแล้ว
กินในออฟฟิศจะเป็นทางการไปหน่อย
- ผมมีห้องนั่งเล่นข้างหลังนี่ - ก็ได้
- นั่งสิ - ขอบคุณ
คุณใจดีมาก
ของคุณทั้งหมด ผมไม่หิว กินสิ
คุณ... คุณกินราวกับนก
และแน่นอน คุณรู้
ไม่เชิงหรอก
ผมได้ยินคำพูดว่า "กินเหมือนนก"
ที่จริง ไม่ตรงกับความจริง
เพราะจริงๆ แล้วนกกินเยอะมาก
แต่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนก
งานอดิเรกของผมคือ ทำสตัฟฟ์สัตว์
แบบว่า ทำสตัฟฟ์น่ะ
ผมเดาว่าผมทำสตัฟฟ์นกดีกว่า เพราะว่า
ผมไม่ชอบสายตาสัตว์ร้าย เวลาที่มันถูกสตัฟฟ์
เช่น หมาจิ้งจอก หรือลิง
บางคนก็สตัฟฟ์หมาและแมว แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้
ผมคิดว่า มีแต่นกเท่านั้นที่สตัฟฟ์แล้วดูดี เพราะ...
เพราะพวกมันเป็นพวกอยู่ไปเรื่อยๆ ตั้งแต่แรกแล้ว
มันเป็นงานอดิเรกที่แปลก น่าสงสัย
- ไม่ธรรมดาด้วย - โอ้ ฉันก็ว่างั้น
และมันไม่แพงอย่างที่คุณคิด มันถูกมากจริงๆ
แบบว่า มีเข็มและด้าย ขี้เลี่อย
สารเคมีเป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่แพง
ผู้ชายควรมีงานอดิเรก
มันเป็น... มันเป็นมากกว่างานอดิเรก
งานอดิเรกใช้ฆ่าเวลา ไม่ใช่ทำให้ยุ่ง
คุณมีเวลาว่างนักหรือ
เปล่า
ผมดูแลออฟฟิศ
และดูแลห้องและพื้นที่
และทำธุระนิดๆ หน่อยๆ ให้แม่ผม
ธุระที่เธอคิดว่าผมอาจทำได้
คุณออกไปเที่ยวกับเพื่อนมั๊ย
เพื่อนสนิทของผู้ชายก็คือ แม่ของเขา
คุณไม่เคยมีช่วงเวลาว่างเปล่าในชีวิตคุณสินะ
- ก็มีบ้าง - คุณกำลังจะไปไหน
ผมไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่าย
ฉันกำลังมองหาเกาะส่วนตัว
คุณกำลังหนีจากอะไร
- ทำไมคุณถามยังงั้น - ไม่รู้สิ
คนไม่เคยหนีจากอะไรทั้งนั้น
ฝนตกไม่นานเลย ว่าม้ย คุณรู้มั๊ยว่าผมคิดอะไร
ผมคิดว่า
เราทุกคนล้วนอยู่ในกับดักส่วนตัว
ถูกจำกัดอยู่ภายใจ และไม่มีใครเคยออกมาได้
เราตะกุยตะกาย
แต่เพียงในอากาศ เพียงแค่แก่กันและกัน
และทั้งหมดนั่น เราไม่เคยขยับสักนิดเดียว
บางครั้งเราจงใจเดินเข้าไปในกับดักเหล่านั้น
ผมเกิดในเหมือง ผมไม่รังเกียจมันอีกต่อไปแล้ว
โอ้ แต่คุณควรนะ คุณควรรังเกียจ
โอ้ ผมน่ะรังเกียจ แต่ผมพูดว่าผมไม่
รู้มั๊ย ถ้ามีใครเคยพูดกับฉัน ในแบบที่ฉันได้ยิน
ในแบบที่เธอพูดกับคุณ...
บางครั้งเมื่อเธอพูดกับผมแบบนั้น
ผมรู้สึกอยากขึ้นไปบนนั้น และสาปแช่งเธอและจากเธอไปตลอดกาล
หรืออย่างน้อยก็ต่อต้านเธอ
แต่ผมรู้ว่าผมทำไม่ได้
เธอป่วย
เธอฟังดูแข็งแรง
ไม่ ผมหมายถึงป่วยทางจิต
เธอต้องเลี้ยงผมมาลำพัง หลังจากที่พ่อผมตาย
ผมอายุแค่ห้าขวบและมันคงต้องลำบากมากสำหรับเธอ
คือว่า เธอไม่ต้องไปทำงานหรืออะไรแบบนั้นหรอก
เขาทิ้งเงินไว้ให้เธอนิดหน่อย
ยังไงก็ช่าง สองสามปีก่อน แม่เจอผุ้ชายคนนี้
และเขาเกลี้ยกล่อมให้แม่สร้างโรงแรมนี้
เขาสามารถเกลี้ยกล่อมให้แม่ทำอะไรก็ได้
และเมื่อเขามาตายด้วย มันสร้างความช็อคให้เธอมากเกินไป
และวิธีที่เขาตาย...
เดาว่าไม่มือะไรควรพูดถึง ระหว่างที่คุณกำลังกิน
ยังไงก็ตาม มันเป็นความสูญเสียมากเกินไปสำหรับเธอ เธอไม่มือะไรเหลือ
ยกเว้นคุณ
ลูกชายเป็นสิ่งทดแทนคนรักที่แย่มาก
ทำไมคุณไม่หนีไปซะ
ไปยังเกาะส่วนตัวอย่างคุณน่ะรึ
ไม่ ไม่ใช่อย่างฉัน
ผมทำยังงั้นไม่ได้ ใครจะดูแลเธอ
เธอจะอยู่คนเดียวข้างบนนั้น
ไฟเธอจะมอดดับ
มันจะทั้งหนาวและชี้นเหมือนหลุมฝังศพ
ถ้าคุณรักใครสักคน
คุณจะไม่ทำแบบนั้นกับเขา แม้ว่าคุณเกลียดเขา
เข้าใจนะ ผมไม่ได้เกลียดเธอ
ผมเกลียดสิ่งที่เธอกลายมาเป็น
ผมเกลียดอาการป่วย
ไม่ดีกว่ารึ ถ้าคุณพาเธอไป
ที่ไหนสักแห่ง...
คุณหมายถึงสถาบันน่ะเหรอ โรงพยาบาลคนบ้ารึ
คนมักเรียกโรงพยาบาลคนบ้า ว่า "ที่ไหนสักแห่ง" ว่ามั๊ย
พาเธอไปที่ไหนสักแห่ง
ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ฟังเหมือนไม่ใยดี
คุณจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความห่วงใย
คุณเคยเห็นข้างในของหนึ่งในที่แบบนั้นมั๊ย
เสียงหัวเราะและน้ำตา
และสายตาที่โหดร้ายจ้องมองคุณ
แม่ผมไว้ที่นั่นน่ะเหรอ
แต่เธอไม่มีพิษภัย
เธอไม่มีพิษภัยเหมือนนกที่ถูกสตัฟฟ์พวกนี้
ฉันขอโทษ
ฉันแค่รู้สึก... ดูเหมือนเธอกำลังทำร้ายคุณ
- ฉันตั้งใจดี - ผู้คนตั้งใจดีเสมอ
พวกเขากัดฟันพูด และส่ายหัว
และแนะนำอย่างนุ่มนวลเหลือเกิน
แน่นอน ผมเพิ่งแนะนำอย่างนั้น
แต่ผมไม่ชอบแม้แต่คิดถึงมัน
เธอต้องการผม
ไม่ใช่ว่าเธอเป็น
คนบ้าพูดเพ้อเจ้อ
เธอแค่เป็นบ้านิดหน่อยเป็นครั้งคราว
เราทุกคนต่างเป็นบ้านิดหน่ยเป็นครั้งคราว
คุณก็เคยใช่มั๊ย
ใช่
บางครั้งแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว
ขอบคุณ
ขอบคุณ นอร์แมน
นอร์แมน
โอ้ คุณยังไม่กลับห้องใช่มั๊ย
ฉันเหนื่อยมาก
และพรุ่งนี้ฉันยังต้องขับรถอีกไกล กลับไปไกลถึงฟีนิกซ์
จริงเหรอ
ฉันเหยียบเข้าไปในกับดักส่วนตัวที่นั่น
และฉันอยากกลับไป และพยายามดึงตัวเองออกมา
ก่อนที่มันจะสายเกินไปสำหรับฉันด้วย
คุณแน่ใจเหรอว่าไม่อยากอยู่ต่ออีกสักพัก
แค่คุยกัน
โอ้ ฉันก็อยาก แต่...
ก็ได้
ไว้ค่อยเจอคุณในตอนเช้า ผมจะเอาอาหารเช้ามาให้ ตกลงมั๊ย
- กี่โมงครับ - เช้ามากๆ แต่เช้าตรู่
ตกลง คุณ...
- เครน - เครน นั่นแหละ
ราตรีสวัสดิ์
ไม่
แม่ โอ้ พระเจ้า แม่
เลือด เลือด
ฉันลองมาหลายยี่ห้อแล้ว
เท่าที่ฉันใช้มา ยังไมได้ผลสักยี่ห้อเลย
ดูสิว่าพวกเขาจะว่ายังไงกับยี่ห้อนี้
พวกเขาจะบอกคุณว่า มันมีส่วนผสมอะไร
และรับรองว่ามันจะกำจัดแมลงทุกอย่างในโลก
แต่พวกเขาจะไม่บอกว่า มันทรมานหรือไม่
และฉันว่า ไม่ว่าแมลงหรือคน ความตายควรไร้ความเจ็บปวดเสมอ
เดาว่า ยี่ห้อนี้อ้างว่ามีคุณภาพมากกว่า และดีกว่ายี่ห้ออื่นๆ
เเซม
แซม มีผู้หญิงมาหา
- ครับคุณ - ฉันเป็นพี่สาวแมเรี่ยน
- โอ้ ใช่สิ ไลล่า - แมเรี่ยนมาที่นี่หรือเปล่า
- ไม่นี่ - ขอบใจ
มือะไรผิดปกติหรือเปล่า
เธอออกจากบ้านมาเมื่อวันศุกร์
ฉันอยู่ในทุคสันช่วงสุดสัปดาห์ และยังไม่ได้ข่าวจากเธอตั้งแต่นั้นมา
ไม่แม้แต่โทรศัพท์สักครั้ง
ฟังนะ ถ้าเธอสองคนมือะไรกัน ฉันไม่สนหรอก มันไม่ใช่เรื่องของฉัน
แต่ฉันอยากคุยกับแมเรี่ยน ฉันต้องการให้เธอบอกฉัน
ว่ามันไม่ใช่ธุระของฉัน แล้วฉันจะไป...
บ็อบ ออกไปซื้ออาหารกลางวันกินหน่อยได้มั๊ย
- ไม่เป็นไร แซม ฉันเอาอาหารมาด้วย - งั้นก็ออกไปกินข้างนอก
ทีนี้ เรื่องอะไรที่เราจะทำด้วยกันได้
ขอโทษเรื่องน้ำตา
แมเรี่ยนตกอยู่ในปัญหารึ เรื่องอะไร
มาคุยกันเรื่องแมเรี่ยนพร้อมกัน ดีมั๊ย
คุณเป็นใครกัน
ผมชื่ออาร์โบแกสต์
ผมเป็นนักสืบส่วนตัว
- เธออยู่ไหน คุณเครน - ฉันไม่รู้จักคุณ
ทำไมล่ะ ผมรู้ว่าคุณไม่รู้จัก เพราะถ้าคุณรู้ ผมคงตามคุณมาไม่ได้
คุณได้ประโยชน์อะไร
เงินสี่หมื่น
- สี่หมื่นเหรอ - ใช่แล้ว
หนึ่งในคุณสองคนควรบอกผมมา ว่าเกิดเรื่องอะไร และบอกมาไวๆ
- ผมทนเรื่องนี้ได้... - เอาล่ะ ใจเย็นๆ สิ
ใจเย็นๆ มันก็แค่แฟนคุณขโมยเงินสี่หมื่นเหรียญมา
คุณพูดเรื่องอะไร นี่มันเรื่องอะไร
เธอควรเอาเงินไปฝากให้เจ้านายเมื่อวันศุกร์ แต่เธอไม่ได้ไป
- และไม่มีใครเห็นเธอตั้งแต่นั้นมา - มีบางคนเห็นเธอ
มีคนเห็นผู้หญิงกับเงินสี่หมื่นเหรียญเสมอแหละ
แซม พวกเขาไม่ต้องการดำเนินคดี พวกเขาแค่ต้องการเงินคืน
- แซม ถ้าเธออยู่ที่นี่... - เธอไม่อยู่ เธอไม่อยู่
คุณเครน ขอผมถามคุณได้มั๊ย
คุณมาที่นี่ตามลางสังหรณ์แค่นั้น และไม่มือย่างอื่น
ไม่ใช่ลางสังหรณ์ด้วยซ้ำ เป็นแค่ความหวัง
ด้วยการตรวจสอบนิดหน่อย ผมก็เชื่อคุณได้
ฉันไม่สนว่าคุณเชื่อฉันหรือไม่
ฉันต้องการแค่เจอแมเรี่ยน ก่อนเธอถลำลึกไปกว่านี้
คุณเช็คที่ฟีนิกซ์หรือยัง โรงพยาบาลล่ะ บางทีเธออาจได้รับอุบัติเหตุ หรือถูกจับตัว
ไม่ มีคนเห็นเธอออกจากเมืองในรถของเธอ
ผมคงเพิ่มเติมได้ว่า โดยนายจ้างของเธอ
ผมไม่อยากเชื่อเลย คุณเชื่อเหรอ
รู้มั๊ย เรามักสงสัยคน
ที่มีชื่อเสียงว่าซื่อสัตย์ก่อนเสมอ
ผมคิดว่าเธอมาที่นี่ คุณเครน
ที่ซึ่งมีแฟนคนหนึ่ง...
เธอไม่อยู่ข้างหลังนั่น กับตะปูต่างๆ หรอก
แต่เธออยู่ที่นี่ ในเมืองนี้ที่ไหนสักแห่ง
ผมจะหาเธอให้เจอ เราจะได้พบกันใหม่
- สวัสดี - สวัสดี
ผมเกือบขับผ่านแน่ะ
ผมลืมเปิดป้ายเรื่อยเลย แต่เรามีห้องว่าง
สิบสองห้อง มีสิบสองห้อง ว่างทั้งสิบสองห้อง ลูกกวาดมั๊ย
ไม่ล่ะ ขอบคุณ
สองวันที่ผ่านมา ผมไปมาหลายโรงแรม จนตาผมลายเพราะแสงนีออน
แต่รู้มั๊ย นี่เป็นที่แรก ที่ดูเหมือนซ่อนตัวจากโลกภายนอก
ผมจะบอกความจริงให้ ผมไม่ได้ลืมเปิดไฟที่ป้ายหรอก
แค่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วน่ะ รู้มั๊ย
เห็นมั๊ย นั่นเคยเป็นเส้นทางหลวงเก่าตรงนั้น
อยากเข้ามาลงชื่อมั๊ย
ไม่ๆ นั่งลงสิ ผมไม่อยากรบกวนคุณ
- ผมแค่จะถามสองสามคำถาม - ไม่ ไม่มีปัญหา วันนี้เป็นวันเปลี่ยนผ้าปู
ผมเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสมอสัปดาห์ละครั้ง ไม่ว่ามันถูกใช้หรือไม่
เกลียดกลิ่นเหม็นอับน่ะ คุณล่ะ มันช่างเป็น...
ไม่รู้สิ กลิ่นแปลกๆ มาสิ
คุณมาหาซื้อโรงแรมเหรอ
เปล่า
ที่ผมถามก็เพราะคุณพูดว่าคุณเห็นมาหลายโรงแรม
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผมนึกว่าบางทีคุณ...
คุณ... คุณจะถามอะไรอยู่นะ
คืองี้ ผมกำลังตามหาคนหาย
ผมชื่ออาร์โบแกสต์ ผมเป็นนักสืบส่วนตัว
ผมพยายามสะกดรอยตามผู้หญิงคนหนึ่ง
ซึ่งหายตัวไปสักหนึ่งอาทิตย์แล้วจากฟีนิกซ์
ด้วยเรื่องส่วนตัวน่ะ ครอบครัวต้องการยกโทษให้เธอ
เธอไม่ได้มีปัญหาอะไร
ผมไม่คิดว่าตำรวจจะออกตามหาคนที่ไม่มีปัญหา
- ผมไม่ใช่ตำรวจ - อ้อ ใช่
เรามีเหตุผลให้เชื่อว่า เธอผ่านมาทางนี้
อาจหยุดพักแถวนี้ เธอหยุดพักที่นี่หรือเปล่า
ไม่มีใครหยุดพักที่นี่มาสองสามอาทิตย์แล้ว
คุณช่วยดูรูปก่อนยืนยันตัวเองได้มั๊ย
ยืนยันตัวเองเหรอ
- คุณพูดเหมือนเป็นตำรวจเลย - กรุณาดูรูปที
- แน่ใจเหรอ - แน่ใจ
เธออาจใช้นามแฝง
แมเรี่ยน เครนคือชื่อจริงของเธอ
แต่เธออาจลงทะเบียนด้วยชื่ออื่น
ผมจะบอกให้ ผมไม่ใส่ใจ ที่จะให้แขกลงชื่อแล้ว
ทีละคนๆ คุณก็เลิกพิธีรีตอง
ผมไม่ควรใส่ใจเปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วยซ้ำ
แต่นิสัยเดิมเลิกยาก
ซึ่งทำให้ผมนึกได้...
- อะไรเหรอ - เรื่องไฟ ป้ายน่ะ
เรามีคู่สามีภรรยาเมื่ออาทิตย์ก่อน พูดว่า ถ้าป้ายนั้นไม่เปิดไฟอยู่ล่ะก็
พวกเขาคงคิดว่ามันเป็นโรงแรมเก่า ที่ร้าง...
เห็นมั๊ย นั่นแหละประเด็นของผมล่ะ
คุณพูดว่า ไม่มีใครมาที่นี่มาสองสามอาทิตย์
และมีคู่สามีภรรยาผ่านมา และไม่รู้ว่าที่นี่เปิด
ใช่
อย่างที่คุณพูด นิสัยเดิมเลิกยาก
ถ้าเป็นไปได้ ผู้หญิงคนนี้อาจลงทะเบียนด้วยชื่ออื่น
จะรังเกียจมั๊ยถ้าผมขอดูสมุดคุณหน่อย
- ได้สิ - ขอบคุณ
เอาล่ะ
ผมจดวันที่ไว้ที่ไหนสักแห่ง
เห็นมั๊ย ไม่มีใครเลย
มาดูหน่อยสิ ผมมีตัวอย่างลายมือเธอตรงนี้
โอ้ ใช่แล้ว
นี่เอง
มารี แซมมวลส์ นั่นเป็นชื่อปลอมที่น่าสนใจ
- นั่นเธอเหรอ - ใช่ ผมคิดว่ายังงั้น
มารี แมเรี่ยน
แซมมวลส์ แฟนเธอชื่อ แซม
เป็นไปได้มั๊ยที่เธอปลอมตัว
- อยากดูรูปอีกทีมั๊ย - ฟังนะ ผมไม่ได้โกหกคุณ คุณ...
โอ้ ผมรู้ ผมรู้คุณไม่โกหกหรอก
รู้มั๊ย มันยากที่จะคอยเก็บข้อมูล
โอ้ ผมรู้ๆ
โอ้ ใช่
วันนั้นฝนตกอยู่
และผมเธอเปียกไปหมด
ผมบอกให้นะ มันไม่ใช่รูปเธอที่ดีนักด้วย
ผมเดาว่าไม่
เล่าเรื่องเธอให้ผมสิ
ก็
เธอมาถึงค่อนข้างดึกในคืนหนึ่ง และเธอตรงไปเข้านอน
และจากไปแต่เช้าตรู่
- เช้าขนาดไหน - โอ้ เช้ามาก
เช้าวันไหนเหรอ
เช้า...
- วันถัดไป วันอาทิตย์ - เข้าใจล่ะ
- มีใครมาเจอเธอที่นี่มั๊ย - ไม่มี
- เธอมากับใครหรือเปล่า - เปล่า
- เธอโทรหาใครบ้างมั๊ย หรือว่า... - ไม่มี
ในท้องถิ่นล่ะ
คุณนอนกับเธอเหรอ
เปล่า
ถ้างั้น คุณรู้ได้ยังไง ว่าเธอไม่ได้โทรหาใคร
ก็เธอเหนื่อยมากและ...
คืองี้ ตอนนี้ผมเริ่มจำได้แล้ว
ผมกำลังนึกเป็นภาพในหัวของผม
รู้มั๊ย ถ้าคุณสร้างภาพจดจำในหัว...
ถูกต้องๆ ไม่ต้องรีบ
เธอ... เธอนั่งอยู่ข้างหลังนั่น...
ไม่ใช่ เธอยืนอยู่ข้างหลังนั่น พร้อมแซนด์วิชในมือ
เธอพูดว่า เธอต้องไปนอนแต่เช้า
เพราะเธอต้องขับรถอีกไกล
- ที่ไหน - กลับไปที่ที่เธอมา
ไม่ใช่ คุณพูดว่า เธอนั่งอยู่ข้างหลังตรงนั้น... ยืนอยู่ข้างหลังตรงนั้น...
ใช่ ข้างหลังในห้องนั่งเล่นตรงนั้น
เธอหิวมากและผมทำแซนด์วิชให้เธอ
แล้วเธอก็พูดว่าเธอเหนื่อย และเธอต้องตรงไปเข้านอน
เข้าใจล่ะ เธอจ่ายคุณยังไง
- เงินสด หรือเช็ค - เงินสด
เงินสดสินะ
- และหลังจากเธอไป เธอไม่ได้กลับมาเหรอ - เธอจะกลับมาทำไม
ใช่
คุณอาร์โบแกสต์ เดาว่าเรื่องมีแค่นั้น
ผมมีงานต้องทำ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
บอกตามตรง ผมคงต้องว่า
คืองี้ ถ้ามันไม่สัมพันธ์กัน มันก็ไม่ถูกต้อง และนี่ก็ไม่สัมพันธ์กัน
เรื่องมันไม่เข้ากัน มีบางอย่างหายไป
ผมไม่รู้ว่า คุณคาดหวังให้ผมรู้อะไร
มีคนมาๆ ไปๆ น่ะ รู้มั๊ย
- ถูกต้อง เธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว ใช่มั๊ย - ไม่อยู่
ถ้าผมจะขอตรวจดูห้องทั้งสิบสองห้อง
ผมต้องขอหมายค้น ใช่มั๊ย
ฟังนะ ถ้าคุณไม่เชื่อผม ตามผมมาสิ คุณช่วยผมเปลี่ยนผ้าปูที่นอนก็ได้
- ตกลงมั๊ย - ไม่ล่ะ ขอบคุณ
เปลี่ยนใจเหรอ
รู้มั๊ย ผม... ผมว่าผมคงมีใบหน้า แบบนั้นที่คุณอดที่จะไม่เชื่อไม่ได้
- มีใครอยู่บ้านมั๊ย - ไม่มี
โอ้ มีใครบางคนนั่งอยู่ที่หน้าต่าง
- ไม่ๆ ไม่มี - เอาเลย ตามสบาย ไปดูสิ
โอ้ นั่นคงเป็นแม่ผม
เธอป่วยหนัก
มันเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
โอ้ เข้าใจล่ะ
ทีนี้ ถ้าผู้หญิงคนนี้ แมเรี่ยน เครนอยูที่นี่ คุณไม่ได้ซ่อนเธออยู่ใช่มั๊ย
- ไม่ - ไม่แม้แต่ถ้าเธอจ่ายคุณอย่างงามงั้นเหรอ
ไม่
เอาเป็นว่า แค่พูดเพื่อเถียงกันเล่นๆ เธอต้องการให้คุณปกป้องเธออย่างกล้าหาญ
คุณรู้ว่าคุณกำลังถูกหลอกใช้
คุณคงไม่ยอมให้ใครหลอกใช้ ใช่มั๊ย
- แต่ผมไม่โง่ - งั้นผม...
และไม่มีใครหลอกผมได้ แม้แต่ผู้หญิง
- นี่ไม่ใช่การดูถูกความเป็นชายของคุณ - เอาเป็นว่า
เธออาจจะหลอกผมได้ แต่เธอหลอกแม่ผมไม่ได้
งั้นแม่คุณก็เคยพบเธอ ขอผมคุยกับแม่ของคุณได้มั๊ย
ไม่ได้ อย่างที่ผมบอก เธอถูกจำกัดขอบเขต
ใช่ แต่แค่สองสามนาที เท่านั้นเอง
อาจจะมีร่องรอยบางอย่าง ที่คุณพลาดไป
รู้มั๊ย ผู้หญิงแก่ที่ป่วยโดยปกติค่อนข้างเฉียบแหลมนะ
- คุณอาร์โบแกสต์... ผมคิดว่าผม... - แค่ประเดี๋ยวเดียว ผมจะไม่รบกวนเธอ
- ผมคิดว่าผมพูดกับคุณเท่าที่ผมต้องการแล้ว - ใช่ แต่แค่เพื่อ...
ผมว่ามันจะดีมากถ้าคุณไปเสียตอนนี้ ขอบคุณ
เอาล่ะ
คุณจะช่วยผมได้มาก ถ้าคุณยอมให้ผมคุยกับเธอ
- ผมต้องขอหมายค้นสำหรับเรื่องนั้นด้วยมั๊ย - แน่นอน
เอาล่ะ ขอบคุณอยู่ดี
ฮัลโหล ลูมิส นี่อาร์โบแกสต์ ไลล่าอยู่นั่นมั๊ย
ตกลง ขอฉันคุยกับเธอหน่อย
ฮัลโหล ไลล่า
ไลล่า ฟันะ แมเรี่ยนมาที่นี่
ใช่ เธออยู่ที่โรงแรมเบทส์คืนวันเสาร์ที่แล้ว
อยู่ตรงนี้บนถนนหลวงเส้นเก่า
ผมรู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ห้องไหน มันคือห้องแรก
พ่อหนุ่มที่เป็นเจ้าของที่นี่ พูดว่าเธออยู่แค่คืนนั้น
และจากไปในวันรุ่งขึ้น และเท่านั้นเอง
ไม่ ไม่เชิง
ผมถามเขาแล้ว เชื่อผมสิ แต่ผมคิดว่าผมได้ข้อมูลทุกอย่าง
ผมแค่ต้องหาหลักฐานเพิ่มจากนี้
ผมจะบอกอะไรให้ ผมรู้สึกไม่พอใจเต็มที่...
คืองี้ พ่อหนุ่มคนนี้มีแม่ที่ป่วย
ผมคิดว่าเธอเห็นแมเรี่ยนและคุยกับเธอ
ไม่ๆ โชคไม่ดี เขาไม่ยอมให้ผมเจอเธอ
ผมก็ว่างั้น แต่ผมคิดว่าผมจะกลับไปที่โรงแรมก่อน
ไม่ คุณอยู่ที่นั่นกับลูมิส ผมจะกลับไปในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง
ตกลง ก็ได้ ฟังนะ ผม...
คุณจะดีใจที่ได้รู้ว่าผมคิดยังไง
ผมคิดว่าแซม ลูมิสเพื่อนของเราไม่รู้ว่า แมเรี่ยนอยู่ที่นี่
ใช่ เอาล่ะ ไว้เจอกันในอีกหนึ่งชั่วโมงหรือเร็วกว่านั้น
เอาล่ะ บาย
เบทส์
บางครั้งคืนวันเสาร์ก็มีเสียงที่เงียบเหงา
เคยสังเกตมั๊ย ไลล่า
แซม เขาบอกว่าหนึ่งชั่วโมงหรือเร็วกว่านั้น
ใช่
- นี่สามชั่วโมงแล้ว - เราจะแค่นั่งรอตรงนี้เหรอ
เดี๋ยวเขาก็มา
แค่นั่งเฉยๆ และรอต่อไป ตกลงมั๊ย
- เส้นทางหลวงสายเก่าไกลแค่ไหน - คุณอยากออกไปที่นั่นสินะ
- บุกเข้าไปหาอาร์โบแกสต์และผู้หญิงแก่... - ใช่
- บางทีทำให้เธอกลัว - ใช่
- นั่นไม่ใช่สิ่งฉลาดที่ควรทำ - ความอดทนไม่มีในครอบครัวฉัน แซม
- ฉันจะไปที่นั่น - ฟังนะ อาร์โบแกสต์บอกว่า...
หนึ่งชั่วโมงหรือเร็วกว่านั้น
- ฉันจะไป - คุณหาไม่เจอหรอก
- อยู่ที่นี่ - ทำไมฉันไปกับคุณไม่ได้
ไม่รู้สิ เราสักคนต้องอยู่นี่ เผื่อเขากลับมา
จะให้ฉันทำอะไร แค่นั่งรองั้นเหรอ
ใช่ อยู่ที่นี่
อาร์โบแกสต์
- เขาไม่ได้กลับมานี่เหรอ - เเซม
ไม่มือาร์โบแกสต์ ไม่มีเบทส์ มีแต่ผู้หญิงแก่ที่บ้าน
ผู้หญิงแก่ที่ป่วยที่เปิดประตูไม่ได้ หรือไม่อยากเปิด
เขาจะไปไหนได้
บางทีเขาอาจจะได้เบาะแสที่แน่นอนบางอย่าง เขาอาจจะลงมือทันที
- โดยไม่โทรบอกฉันเหรอ - รีบร้อนน่ะ
แซม เขาโทรหาเมื่อไม่มีเบาะแสอะไร ไม่มือะไรนอกจากความรู้สึกที่ไม่พอใจ
คุณไม่คิดว่เขาจะโทรหา ถ้าเขามือะไรเลยเหรอ
ใช่ ผมคิดว่าเขาจะโทร
- ไปหาอัล เชมเบอร์สกันเถอะ - เขาเป็นใคร
- นายอำเภอของเรา - ตกลง ขอฉันไปเอาเสื้อคลุมก่อน
สวัสดี
ผมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน เว้นแต่ตั้งแต่แรก
ใช่
- นี่คือไลล่า เครนมาจากฟีนิกซ์ - ยินดีที่รู้จักค่ะ
เธอมาที่นี่เพื่อตามหาน้องสาว มีนักสืบส่วนตัวคนนี้ช่วยเหลือและ...
เราได้รับโทรศัพท์จากนักสืบคนนี้
พูดว่าเขาสะกดรอยเธอไปจนถึงโรงแรม ที่อยู่บนทางหลวงสายเก่านั่น
นั่นต้องเป็นโรงแรมเบทส์แน่
เขาแกะรอยเธอที่นั่นและโทรบอกเราว่า เขาจะไปถามคำถามคุณนายเบทส์
นอร์แมนมีภรรยาเหรอ
ไม่ ผมไม่คิดยังงั้น เป็นผู้หญิงแก่ แม่ของเขา
นั่นเมื่อตอนเย็นๆ เรายังไม่เจอหรือได้ข่าวจากเขาตั้งแต่นั้นมา
ทีนี้ น้องสาวคุณหายตัวไปนานแค่ไหน
เธอออกจากฟีนิกซ์ครบอาทิตย์หนึ่งเมื่อวานนี้ โดยไม่มีร่องรอย
คุณและนักสืบแกะรอยเธอมาถึงแฟร์เวลได้ยังไง
พวกเขาคิดว่าเธอจะมาหาผม
- ออกจากฟีนิกซ์โดยไม่มีใครช่วยงั้นเหรอ - ใช่
เธอไม่ได้หายตัวไปเพราะเธอกำลังวิ่งหนีนี่
- ใช่แล้ว - เพราะอะไร
- เธอขโมยเงิน - เยอะมั๊ย
สี่หมื่น
ตำรวจยังไม่สามารถ...
ทุกคนคิดว่าถ้าพวกเขาสามารถทำให้เธอมอบเงินคืนได้
พวกเขาก็จะเลี่ยงไม่ให้เธอพัวพันกับตำรวจ
นั่นอธิบายเรื่องนักสืบส่วนตัว เขาตามรอยเธอมาจนถึงโรงแรมเบทส์
เขาพูดว่ายังไงตอนที่เขาโทรหา
เขาบอกว่าแมเรี่ยนอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน แล้วก็จากมา
พร้อมเงินสี่หมื่นเหรียญเหรอ
เขาไม่ได้พูดอะไรเรื่องเงิน
มันไม่สำคัญว่าเขาพูดอะไรทางโทรศัพท์ ว่ามั๊ย
เขาควรจะกลับมาที่นี่และคุยกับเรา
หลังจากที่เขาคุยกับแม่ แต่เขายังไม่กลับ
นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากให้ทำอะไรสักอย่าง
เช่นอะไร
ฉันขอโทษถ้าฉันเครียดเกินไป
เพียงแต่ฉันแน่ใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ และฉันต้องรู้ให้ได้
ผมคิดว่ามีบางอย่าผิดปกติเหมือนกัน แต่ไม่ใช่อย่างเดียวกัน
ผมคิดว่าสิ่งที่ผิดปกติคือนักสืบส่วนตัวของคุณ
ผมคิดว่าเขาได้เบาะแสว่า น้องสาวกำลังไปทางไหน
อาจจะได้จากนอร์แมน เบทส์
และโทรหาคุณให้คุณอยู่เฉยๆ ในขณะที่เขาออกไปตามหาเธอและเงินนั่น
ไม่ใช่ เขาพูดว่าเขายังไม่พอใจ และเขาจะกลับเข้าไปที่นั่น
ทำไมคุณไม่โทรหานอร์แมน และให้เขาพูดว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้เนี่ยนะ
เขาอยู่ข้างนอก ตอนที่ผมอยู่ที่นั่นเมื่อครู่ก่อน
ถ้าเขากลับมา เขาคงยังไม่เข้านอนด้วยซ้ำ
เขาไม่ได้อยู่ข้างนอกตอนคุณอยู่ที่นั่น
เขาแค่ไม่เปิดประตูกลางดึกกลางดื่น เหมือนคนบางคน
ผู้ชายคนนี้อยู่เหมือนฤาษี
คุณต้องจะว่า ธุรกิจที่นั่นย่ำแย่เมื่อสิบปีก่อน
ได้โปรด โทรศัพท์
ฟลอร์รี่ นายอำเภอต้องการให้คุณ ต่อสายถึงโรงแรมเบทส์
ฮัลโหล นอร์แมน นี่นายอำเภอเชมเบอร์ส
ผมสบายดี ขอบใจ
ฟังนะ เรากำลังเป็นห่วง
ใช่ คุณมีใครแวะไปที่นั่นคืนนี้...
รายนี้ไม่ใช่ลูกค้าหรอก
- เขาเป็นนักสืบส่วนตัว ชื่อ... - อาร์โบแกสต์
อาร์โบแกสต์
และหลังจากเขาไปแล้วล่ะ
ไม่ ไม่เป็นไร นอร์แมน
นักสืบคนนี้อยู่ที่นั่น นอร์แมนบอกเขาเรื่องผู้หญิงคนนั้น
นักสืบขอบคุณเขาและจากไป
เขาไม่ได้กลับไปเหรอ เขาไม่ได้เจอแม่เขาเหรอ
นักสืบบอกคุณว่า เขากลับมาไม่ได้ทันที
เพราะเขาจะไปซักแม่ของนอร์แมน เบทส์ใช่มั๊ย
ใช่
แม่ของนอร์แมน เบทส์ตายแล้ว และถูกฝัง
ที่สุสานกรีนลอว์นมาตลอด 10 ปี
ฉันช่วยนอร์แมนเลีอกชุดที่ฝังเธอ สีฟ้าแพงพวยฝรั่ง
มันไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นนะ แซม
มันเป็นคดีฆาตกรรมและฆ่าตัวตาย ในบันทึกของแฟร์เวล
คุณนายเบทส์วางยาผู้ชายคนนี้ ที่เธอพัวพันด้วย
เมื่อเธอค้นพบว่าเขาแต่งงานแล้ว
แล้วก็กินยาตัวเองตายด้วย
สตริงคไนน์ วิธีตายที่น่าเกลียด
นอร์แมนเจอพวกเขาตายด้วยกัน
บนเตียง
แปลว่าผู้หญิงแก่ที่ผมเห็นนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ไม่ใช่แม่ของเบทส์เหรอ
เดี๋ยวนะ แซม แน่ใจเหรอว่าคุณเห็นผู้หญิงแก่
แน่ใจ ในบ้านหลังโรงแรม
ผมตะโกนเรียกและทุบประตู แต่เธอทำเป็นไม่สนใจผม
คุณจะบอกผมว่า คุณเห็นแม่ของนอร์แมน เบทส์งั้นเหรอ
แต่มันต้องใช่สิ เพราะอาร์โบแกสต์ก็พูดแบบเดียวกัน
และชายหนุ่มนั่นไม่ยอมให้เขาเจอเธอ เพราะเธอป่วยเกินไป
ถ้าผู้หญิงบนนั่นคือคุณนายเบทส์
งั้นผู้หญิงที่ถูกฝังที่สุสานกรีนลอว์น เป็นใครกันล่ะ
ทีนี้ แม่ครับ ผมจะเอาอะไรบางอย่างขึ้นมา...
เสียใจด้วย เด็กน้อย
แต่แกจัดการให้ดูน่าขันนะ ตอนแกสั่งฉันน่ะ
ได้โปรด แม่ครับ
ไม่ ฉันจะไม่ซ่อนตัวในห้องเก็บผลไม้
แกคิดว่าฉันบ้า ใช่มั๊ย
ฉันจะอยู่ตรงนี้
นี่เป็นห้องฉัน และไม่มีใครลากฉันออกไปได้
โดยเฉพาะลูกชายฉัน
พวกเขาจะมาที่นี่ แม่
เขามาตามผู้หญิงคนนั้น และตอนนี้ใครบางคนจะมาตามเขา
แม่ครับ ขอร้องล่ะ แค่สองสามวัน
แค่สองสามวัน พวกเขาจะได้หาแม่ไม่เจอ
แค่สองสามวันเหรอ
ในห้องเก็บผลไม้ที่มีดน่ะเหรอ ไม่หรอก
แกซ่อนฉันไว้ที่นั่นครั้งหนึ่ง และแกจะไม่ทำยังงั้นอีก ไม่อีกเลย
ออกไปซะ
- ฉันบอกให้แกออกไป - ผมจะอุ้มแม่ล่ะ
นอร์แมน แกคิดว่าแกจะทำอะไร
อย่าแตะต้องฉันนะ อย่า! นอร์แมน
วางฉันลง วางฉันลง ฉันเดินเองได้
โบสถ์ แฟร์เวล
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์
เราคิดว่า ถ้าคุณไม่รังเกียจ เราจะขับไปที่โรงแรมกับคุณ
- เขาไปมาแล้ว - ไปก่อนมาเข้าโบสถ์
- คุณสองคนทานอาหารเช้ามาหรือยัง - คุณไม่เจออะไรเลยเหรอ
ไม่เจอเลย หลีกทางให้คนอื่นกันเถอะ
เขาพูดเรื่องน้องสาวฉันมั๊ย
แค่เรื่องที่เขาบอกนักสืบของคุณ เธอใช้ชื่อปลอม
เห็นหนังสีอลงทะเบียนกับตา
เห็นพื้นที่ทั้งหมดเลยด้วย เด็กนั่นอยู่ที่นั่นคนเดียว
- ไม่มีแม่เหรอ - คุณคงเห็นภาพลวงตาน่ะ แซม
ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ประเภทเห็นภาพลวงตา
แต่ไม่มีผู้หญิงอยู่ที่นั่น และผมไม่เชื่อเรื่องผี
- เท่านั้นแหละ - ฉันยังรู้สึกว่ามีบางอย่าง...
เข้าใจได้ ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นไม่ได้
คุณอยากแวะมาที่ออฟฟิศผมบ่ายนี้
และแจ้งความคนหายและลักขโมย นั่นคือสิ่งที่คุณอยากทำ
ยิ่งคุณปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเมื่อไหร่
น้องสาวคุณก็มีโอกาสเจอตัวมากขึ้นเท่านั้น
ว่าไงล่ะ
- ไม่รู้สิ - นี่วันอาทิตย์
แวะมาที่บ้าน และแจ้งความราวๆ ช่วงเวลาอาหารเย็น
จะทำให้รู้สึกดีขึ้น
- คุณด้วยนะ แซม - ขอบคุณ
- บางทีผมอาจเห็นภาพลวงตาก็ได้ - ไม่หรอก
คุณอยากให้ผมไปส่งที่โรงแรมหรือว่า...
เเซม
ฉันยังไม่สบายใจจนกว่าฉันได้ไปที่นั่น
ผมก็เหมือนกัน ไปกันเถอะ
เราต้องตัดสินใจว่าเราจะพูดหรือทำอะไร เมื่อเราเดินเข้าไปในนั้น
เราจะเข้าไปอย่างสามีภรรยา
เราจะเข้าพักในห้องหนึ่ง
แล้วเราจะค้นหาทุกซอกทุกมุมของที่นั่น
สงสัยจังว่านอร์แมน เบทส์ไปซ่อนตัวอยู่ไหน
มีคนที่หน้าต่าง ฉันเพิ่งเห็นม่านขยับ
เร็วเข้า
- ว่าไง - เพิ่งมาต้อนรับคุณ
เดาว่าคุณต้องการห้องพัก
เราพยายามที่จะตรงดิ่งไปซานฟรานซิสโก
แต่เราไม่ชอบท้องฟ้าที่เห็นนั่น
- ดูเหมือนอากาศจะแปรปรวน ว่ามั๊ย - โอเค
- ผมจะพาคุณไปที่ห้องที่สิบ - น่าจะลงชื่อก่อน ว่ามั๊ย
ไม่ ไม่จำเป็นหรอก
เจ้านายเป็นคนจ่ายการเดินทาง และก็ 90% เป็นเรื่องธุรกิจ
เขาอยากเห็นใบเสร็จต่างๆ
ผมควรจะลงชื่อและได้ใบเสร็จน่ะ
ขอบคุณ
- ผมจะไปเอากระเป๋า - ไม่มีกระเป๋า
- งั้นผมจะพาไปที่ห้อง - ครั้งแรกที่ผมเห็นมันเกิดขึ้น
คุณเช็คอินที่อื่นในประเทศนี้โดยไม่มีกระเป๋า
และคุณต้องจ่ายค่ามัดจำ
สิบเหรียญ
ใบเสร็จนั่น
ฉันจะนำหน้าไปก่อน
เอาล่ะ นี่ใบเสร็จคุณ ทีนี้ ผมจะพาคุณไปดูห้อง
ไม่ต้องหรอก เราจะหาเอง
แซม เราต้องเข้าไปที่ห้องนั่นและค้นมัน
ไม่ว่าเราจะกลัวว่าจะเจออะไร หรือมันอาจทำให้เจ็บมากเท่าไหร่
ผมรู้
คุณคิดว่าถ้ามือะไรเกิดขึ้น มันเกิดขึ้นที่นั่นเหรอ
ฉันไม่รู้
แต่ถ้าคุณมีธุรกิจที่เปล่าประโยชน์อย่างโรงแรมนี้
คุณต้องทำอะไรให้ออกไปได้ล่ะ
เพื่อซื้อธุรกิจที่อื่นน่ะเหรอ
เงินสี่หมื่นล่ะมั้ง
เราจะพิสูจน์ยังไงว่า...
ถ้าเขาเปิดโรงแรมบนทางหลวงเส้นใหม่ ในอีกสักหนึ่งปี...
มันต้องมีหลักฐานอะไรอยู่บ้าง
บางอย่างที่พิสูจน์ว่า เขาได้เงินนั่นจากแมเรี่ยน
- อะไรทำให้คุณมั่นใจนัก - อาร์โบแกสต์ เขาชอบฉัน แซม
หรือเขารู้สึกเห็นใจฉัน และเขาเริ่มรู้สึกแบบเดียวกันเรื่องคุณ
ฉันบอกได้จากคราวที่แล้ว ที่ฉันคุยกับเขาทางโทรศัพท์
เขาไม่มีทางไปไหน
หรือทำอะไรโดยไม่บอกเรา เว้นแต่เขาถูกขัดขวาง
และเขาถูกขัดขวาง เขาจึงน่าจะเจออะไรบางอย่าง
เราจะเริ่มจากห้องที่หนึ่ง
ถ้าเขาเห็นเรา เราแค่กำลังเดินเล่น
เบทส์
- ไม่มีม่านอาบน้ำ - เเซม
- ดูสิ - อะไรเหรอ
การคำนวณ มันไม่ได้ถูกล้างลงท่อ ดูสิ
ตัวเลขบางอย่างถูกบวกหรือลบออกจากสี่หมื่น
นั่นพิสูจน์ว่าแมเรี่ยนอยู่ที่นี่
- มันเป็นเรื่องบังเอิญเกินไป... - เบทส์ไม่เคยปฏิเสธว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่
นั่นไม่ได้พิสูจน์เหรอว่า เขารู้เรื่องเงิน
เราจะถามเขามั๊ยว่าเขาซ่อนเงินที่ไหน
ไม่
แต่ผู้หญิงแก่คนนั้น ไม่ว่าเธอเป็นใคร เธอบอกอาร์โบแกสต์บางอย่าง
ฉันต้องการให้เธอบอกเราอย่างเดียวกัน
- คุณขึ้นไปบนนั้นไม่ได้ - ทำไมล่ะ
- เบทส์ - ไปหาเขากันเถอะ
เราคนหนึ่งทำให้ไม่ว่างได้ ระหว่างที่อีกคนไปหาผู้หญิงคนนั้น
คุณจะไม่มีวันบังคับให้เขาอยู่เฉยๆ ถ้าเขาไม่อยากทำ
- ผมไม่อยากให้คุณเข้าไปในบ้านนั้นลำพัง - ฉันรับมือกับผู้หญิงแก่ที่ป่วยได้
ตกลง ผมจะไปหาเบทส์ และทำให้เขาไม่ว่าง
เดี๋ยวนะ
ถ้าคุณรู้เรื่องอะไรจากแม่เขา
คุณหาทางกลับเข้าเมืองได้มั๊ย
ได้ แน่นอน
ถ้าคุณได้ข่าวอะไร ไม่ต้องหยุดรอเพื่อบอกผม
- ตามหาผมอยู่เหรอ - โอ้ ใช่ ใช่แล้ว
ภรรยางีบอยู่
และผมไม่เคยเงียบพอสำหรับเธอ ผมเลยคิดว่าจะตามหาคุณและคุยด้วย
- ดี คุณชอบห้องมั๊ย - โอ้ มันใช้ได้
ผมคุยอยู่คนเดียวเลยใช่มั๊ยเนี่ย
ผมนึกว่า คนที่อยู่คนเดียวส่วนใหญ่
จะเป็นคนคุยตลอดเมื่อมีโอกาส
คุณได้ฟังตรงนี้
คุณอยู่ที่นี่คนเดียวใช่มั๊ย
ทำให้ผมเป็นบ้า
ผมว่านั่นเป็นปฏิกิริยาที่รุนแรงไปหน่อย ว่ามั๊ย
แค่พูดเปรียบเปรยน่ะ
ผมหมายถึง ผมจะทำทุกอย่างให้ออกไปจากที่นี่
- คุณไม่ทำรึ - ไม่
คุณนายเบทส์
ผมไม่ได้บอกว่า คุณไม่ควรพอใจอยู่ที่นี่
ผมแค่สงสัยว่าคุณพอใจ
ผมคิดว่า ถ้าคุณเห็นโอกาสที่จะหลุดพ้นออกไปได้ คุณจะออกไปจากที่นี่
ที่นี่เหรอ ที่แห่งนี้บังเอิญเป็นโลกทั้งใบของผม
ผมโตขึ้นมาในบ้านที่อยู่บนนั้น ผมมีชีวิตวัยเยาว์ที่มีความสุขมาก
แม่และผมมีความสุขมาก
("อีรอยก้า")
คุณดูกลัวๆ นะ ผมพูดอะไรให้คุณกลัวหรือเปล่า
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
ผมพูดเรื่องแม่ของคุณ เรื่องโรงแรมของคุณ
- คุณจะทำมันยังไง - ทำอะไร
ซื้อโรงแรมใหม่ในเมืองใหม่ คุณจะได้ไม่ต้องซ่อนแม่ของคุณ
ทำไมคุณไม่ขึ้นรถและขับออกไปซะ
คุณจะหาเงินนั่นมาจากไหนล่ะ เบทส์
หรือคุณเอามันซ่อนไว้แล้ว
- หุบปาก - เยอะด้วย สี่หมื่นเหรียญ
พนันได้ว่าแม่ของคุณรู้ว่าเงินอยู่ที่ไหน และคุณทำอะไรให้ได้มันมา
ผมคิดว่าเธอจะบอกพวกเรา
ผู้หญิงที่คุณมาด้วยอยู่ที่ไหน เธออยู่ไหน
คุณนายเบทส์...
ฉันนอร์ม่า เบทส์
ศาลาว่ากลางเขต
ถ้าใครจะมีคำตอบล่ะก็ จะต้องเป็นจิตแพทย์
แม้แต่ผมก็เข้าถึงนอร์แมนไม่ได้ และเขารู้จักผม
- คุณอุ่นพอมั๊ย - ค่ะ
เขาคุยกับคุณมั๊ย
ไม่
ผมได้เรื่องราวทั้งหมด แต่ไม่ใช่จากนอร์แมน ผมได้จากแม่เขา
นอร์แมน เบทส์ไม่มีตัวตนแล้ว
เขามีตัวตนแค่ครึ่งเดียวตั้งแต่แรก
และตอนนี้อีกครึ่งหนึ่งก็ถูกยึดไป
อาจจะตลอดเวลา
เขาฆ่าน้องสาวฉันหรือเปล่า
ใช่ และไม่ใช่
เอาล่ะ ถ้าคุณพยายามที่จะปูพื้นฐานทางจิตเวช
สำหรับการฟ้องร้องบางอย่าง ชายคนนี้ต้องการ...
จิตแพทย์ไม่ปูพื้นฐานหรอก
เขาแค่พยายามอธิบายเหตุผล
- แต่น้องสาวฉัน... - ใช่
ใช่ ผมเสียใจด้วย
นักสืบส่วนตัวด้วย
ถ้าคุณลากหนองน้ำที่ไหนสักแห่ง ใกล้ๆ โรงแรมนั้น คุณจะ...
คุณมีคดีคนหายที่ยังแก้ไม่สำเร็จในบันทึกของคุณมั๊ย
- มี สองคน - สาวรุ่นใช่มั๊ย
- เขาสารภาพหรือไม่ว่า... - อย่างที่ผมพูด คนแม่สารภาพ
ทีนี้ เพื่อให้เข้าใจอย่างที่ผมเข้าใจ ว่าได้ยินจากแม่เขา
กล่าวคือ จากแม่ที่เป็นครึ่งหนึ่งของจิตใจของนอร์แมน
คุณต้องย้อนกลับไปสิบปี
กลับไปยังเวลาที่นอร์แมนฆ่าแม่ของเขาและคนรักของเธอ
ทีนี้ เขามีจิตใจไม่สงบอย่างเป็นอันตราย มาตั้งแต่พ่อเขาตายอยู่ก่อนแล้ว
แม่เขาเป็นผู้หญิงที่เรียกร้องและพึ่งพาคนอื่น
และเขาสองคนอยู่ด้วยกันมาหลายปี ราวกันไม่มีคนอื่นในโลก
แล้วเธอก็พบผู้ชายคนหนึ่ง
และดูเหมือนว่าสำหรับนอร์แมน เธอโยนเขาทิ้งเพื่อผู้ชายคนนี้
ทีนี้ นั่นทำให้เขาโกรธจัด และฆ่าเขาทั้งสองคน
มาตุฆาตกรรมอาจเป็นอาชญากรรม ที่สุดที่จะทน
สุดที่จะทนสำหรับลูกชายที่เป็นคนกระทำ
เขาจึงต้องลบอาชญากรรมนั้น อย่างน้อยก็ออกจากใจเขาเอง
เขาขโมยศพของเธอ
โลงศพที่ถูกถ่วงน้ำหนักถูกฝังแทน
เขาซ่อนศพไว้ในห้องเก็บผลไม้
ปฏิบัติต่อมันเพื่อรักษามันไว้ อย่างดีเท่าที่มันจะรักษาไว้ได้
และนั่นก็ยังไม่พอ
เธออยู่ตรงนั้น แต่เป็นเธอเป็นศพ
เขาจึงเริ่มคิดและพูดแทนเธอ
มอบชีวิตครึ่งหนึ่งของเขาให้เธอ
หลายครั้งเขาเป็นได้ทั้งสองบุคลิก สนทนากัน
หลายครั้ง ฝ่ายแม่ก็ควบคุมทั้งหมด
เขาไม่เคยเป็นนอร์แมนทั้งหมด แต่บ่อยครั้งเขาเป็นแม่อย่างเดียว
และเพราะเขาอิจฉาเธอ
เขาสรุปเอาเองว่า เธอก็อิจฉาเขา
ฉะนั้น ถ้าเขารู้สึกชอบผู้หญิงคนไหนมากๆ
ข้างฝ่ายแม่ของเขาก็จะเป็นบ้า
เมื่อเขาพบน้องสาวคุณ
เขาประทับใจเธอ เขาถูกปลุกเร้า
เขาต้องการเธอ
นั่นทำให้ฝ่ายแม่เกิดอิจฉา และฝ่ายแม่ฆ่าเธอ
หลังการฆาตกรรม นอร์แมนก็กลับมาเหมือนตื่นขึ้นจากการหลับใหล
และเหมือนลูกชายที่ดี เขาทำลายร่องรอยทุกอย่าง
เขาเชื่อมั่นว่าแม่ของเขาเป็นคนทำ
ทำไมเขาแต่งตัวแบบนั้น
เขาเป็นพวกลักเพศ
ไม่เชิง
ผู้ชายที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผู้หญิง เพื่อให้ได้ความสัมพันธ์ทางเพศ
หรือความพึงพอใจคือ พวกลักเพศ
แต่ในกรณีของนอร์แมน เขาแค่พยายามทำทุกอย่างที่เป็นไปได้
เพื่อให้ภาพลวงตาของการมีชีวิตของแม่เขาดำรงอยู่
และเมื่อความจริงเข้ามาใกล้เกินไป
เมื่ออันตรายหรือความปรารถนา ข่มขู่ภาพลวงตานั้น
เขาก็จะแต่งตัวสวย แม้แต่ใช้วิกถูกๆ ที่เขาซื้อมา
เขาจะเดินไปรอบบ้าน นั่งในเก้าอี้ของเธอ พูดด้วยเสียงของเธอ
เขาพยายามเป็นแม่ของเขา
และตอนนี้เขาก็เป็น
นั่นคือสิ่งที่ผมพูดว่า ผมได้เรื่องราวจากฝ่ายแม่
เห็นมั๊ย เมื่อจิตใจมีสองบุคลิก
ก็มักมีความขัดแย้ง การต่อสู้
ในกรณีของนอร์แมน การต่อสู้ยุติลงแล้ว
และบุคลิกที่เหนือกว่าเป็นฝ่ายชนะ
แล้วเงินสี่หมื่นล่ะ ใครได้ไป
หนองน้ำ นี่เป็นอาชญากรรมเพื่อตัณหา ไม่ใช่ผลประโยชน์
เขารู้สึกหนาวสั่น ผมเอาผ้าห่มไปให้เขาได้มั๊ย
- โอ้ ได้สิ - ตกลง
ขอบคุณ
มันน่าเศร้าที่แม่ต้องเอ่ยคำพูด
ที่ด่าทอลูกชายตัวเอง
แต่ฉันปล่อยให้พวกเขาเชื่อไม่ได้ว่า ฉันเป็นคนก่ออาชญากรรม
พวกเขาจะจับเขาขังไว้ อย่างที่ฉันควรทำเมึ่อหลายปึก่อน
เขาเป็นคนเลวเสมอมา
และในตอนท้ายเขาตั้งใจจะบอกพวกเขา ว่าฉันฆ่าผู้หญิงพวกนั้นและผู้ชายคนนั้น
ราวกับว่าฉันทำอะไรได้ นอกจากแค่นั่งและจ้องมอง
เหมือนนกสตัฟฟ์ของเขา
พวกเขารู้ว่าฉันขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วมึอ และฉันจะไม่มีวันทำ
ฉันจะแค่นั่งตรงนี้และหุบปากเงียบ เผื่อว่าพวกเขาสงสัยฉัน
พวกเขาอาจจะจับตาดูฉันอยู่ งั้นก็ปล่อยพวกเขาทำ
ปล่อยให้พวกเขาเห็นว่าฉันเป็นคนยังไง
ฉันจะไม่แม้แต่ฆ่าแมลงวันนั่น
ฉันหวังว่าพวกเขาดูอยู่ พวกเขาจะได้เห็น
พวกเขาจะได้เห็นและจะได้รู้
และจะพูดว่า "ตายจริง เธอไม่ทำร้ายแม้แต่แมลงวัน"